...μου λύπει...

μικρα κολληματα ...στου παλιού δρόμου την πορεία, στα παλιά όνειρα της εφηβείας...

διαφορετικοι χρονοι σε παράληλα στρώματα ομίχλης...

ανασυγροτηση και όνειρα σε ξεβαμένα παγκάκια...

εγινε μικρος χαμος στο σώμα τότε......

μεγάλο χάδι?

χωρις ουσια γενικά και τελικά...

...αποκτήσαμε το άγγιγμα των εφηβικών χρόνων, μέσα απο τα χέρια των άλλων.......

δεν ανοιξα το παραθυρο τότε κι ας πίστευες οτι το είχα ανοιχτό.......
...........σε άφησα απ'έξω, να χάνεσαι στις δικές σου ανόητες συνευρέσεις........
κι ας ησουν ο αερας μου να αναπνευσω σε έπνιγα με την ανάσα μου όταν ερχόσουν...για να ξεχάσεις τις ανάσες που νόμιζες οτι ανέπνευσες........

............έστεκες ξανά μπροστά μου και ζητούσες τον πνιγμό που δεν είχες νιώσει απο τους άλλους...............



τελικα κοιμηθηκα ,έτσι έκανα κάθε φορά μετά τον πνιγμό σου...υδρώτας έλουζε το χαλί απ'τις προσπάθειες σου να καταλάβεις γιατί ήσουν πάλι εκεί.......
 ..............τότε ήταν που άφησα το παράθυρο ανοιχτό για να δω αν θα φύγεις χωρις καληνυχτα ...φοβόμουν οτι θα  φύγεις πάλυ και θα ξεχάσω να αναπνέω...όπως πάντα...αφού είχα ρουφίξει όλες τις ανάσες σου, που για μένα ήταν  μοναδικές αληθινές...
και σε ονειρευτηκα ξανα και ξανά, να πνίγεσαι και να φωνάζεις "κι άλλο"...χωρις να με ενοχλησει αλλο........το ξανα, έγεινε συνέχεια του ονείρου...ξανά...και ξανά...






μου λειπει η αφη σου αλλά είσαι εδώ...μέσα στου ονείρου μου την συνέχεια...
η ομορφη φωνη σου αγγίζει το παράθυρο...αλλά δεν μπορει να το περάσει γιατί έχεις φύγει...
και κεινα τα ματια......αχ τα μάτια.....τα μάτια σου κοιτάζουνε τον ύπνο μου, κάνουν βόλτες στις αισθήσεις μου...αλλά δεν είναι εδώ...

δεν ανοιξα το παραθυρο
κι ας ησουν ο αερας μου να αναπνευσω ....